Het terras

‘Mam, zullen we op dat terras even gaan zitten?’ vroeg Roset.
‘Daar hebben we geen geld voor.’
‘Toch wil ik even zitten.’
‘We kunnen toch ergens anders naar toe gaan?’ vroeg Sue en keek angstig om zich heen.
‘Waarom doe je zo moeilijk als ik even wil zitten?’
‘Doe ik moeilijk? Ik doe helemaal niet moeilijk,’ antwoordde Sue wrevelig.
‘Wel mam, weet je wat? Loop jij maar door en ik ga daar zitten onder die parasol.’
Roset liep mank, maar bewust op haar doel af.
Sue keek ongemakkelijk naar het gebouw, maar besloot toch om Roset te volgen.
‘Ik wil daar zitten aan die kant tegen de muur,’ zei Sue.
Roset zei niets.
Ze ging zitten, schopte haar knellende schoenen uit en keek naar haar moeder die zich wrong achter stoelen om de muur te bereiken. Eindelijk zat ze.
‘Wat wil je drinken?’
‘Water.’
‘Mam, je mag iets sprankelends nemen, hoor.
‘Dat kan ik niet betalen,’ zei Sue terwijl haar krullende staart opwaaide door een windvlaag.
‘Je hoeft niets te betalen. Dat doe ik wel.’
‘Hoe kom je aan geld?’ Roset keek naar de bruine ogen van haar moeder die wijd open stonden. De opgetrokken fijne wenkbrauwen, de hoge jukbeenderen, de brede neus en volle lippen. Het is net alsof ik in een spiegel kijk, dacht ze.
‘Mam, maak je geen zorgen. Neem iets wat je lekker vindt. Ik trakteer.’
‘Maar, maar dat kan je niet betalen?’
‘Wat ben je van plan te nemen dat ik niet kan betalen?’
‘Een Malta.’
Roset schoot in de lach. Haar lach ging over in de slappe toen ze naar het gezicht van haar moeder keek. De tranen liepen langzaam dan weer snel over haar wangen.
Sue grinnikte half.
Na enkele minuten ging de deur van het pand open. Sue veerde op alsof ze gestoken was door een wesp toen ze de gedaante naar buiten zag komen. Als een speer zag Roset door haar tranen heen haar moeder verdwijnen langs de muur van het gebouw.
Ze bleef zitten en bestudeerde de getinte man met een sikje en achterover gekamd haar. Hij was een lange man van middelbare leeftijd. Hij ging netjes gekleed in een donkere broek en wit overhemd. Wat een mooie man, dacht ze. Ze keek hem na totdat hij in de verte verdwenen was. Waarom liep mama weg toen ze hem zag? Hier moest ze meer van weten. Maar niet nu. Eerst wat drinken en haar tenen laten genieten van hun tijdelijke vrijheid.