Het Gooise Leven – 11/2008

Het_Gooise_Leven-01
Interview met Inky Allessie in Het Gooise Leven 26 november 2008

LAREN – Voor mijn kinderen Sean en Ziara. Dat staat te lezen in het debuut van Irma Grovell uit Laren. Haar allereerste verhalenbundel draagt de toepasselijke naam Kralen uit de Cariben. Op de kaft prijken zes blauwe kralen als stille getuigen van de slavernij. Terwijl ze in haar handen speelt met drie blauwe, emotioneel waardevolle kralen, vertelt ze bescheiden, lichtelijk verlegen over haar boek.
Irma Grovell is – en dat is haar absoluut niet aan te zien – tegen de zestig. Als jong meisje kwam ze met tien andere studenten uit de Antillen, in de jaren 60 naar het koude kikkerlandje. Van een mooie culturele mix was destijds natuurlijk geenszins sprake. Sterker nog, Irma en haar collega’s waren zo ongeveer een attractie op straat. “We werden aangekeken! Dat hadden ze nog nooit gezien, zulke donkere mensen. Wij waren de eerste donkere meisjes in Bussum en ik weet nog heel goed dat we op een dag voor het eerst in de kerk kwamen… De mensen bleven ons aanstaren.” Net als de meeste Antillianen kwam ook Irma naar Nederland voor een goede studie. En gestudeerd heeft ze, maar haar hart bleek – zo werd haar op latere leeftijd meer en meer duidelijk – toch echt te liggen bij het schrijven. “Ik heb een schrijfcursus gedaan en ik vond dat zo ontzettend leuk. Korte verhalen hebben echt mijn hart gestolen. Toen ik bezig was met de opleiding leraar Engels, was ik verplicht korte verhalen te lezen en ik vond het zo prachtig hoe in zo’n kort verhaal zoveel verteld kan worden.” De artistieke Irma schildert haar emoties en levensverhalen niet alleen van zich af, nu heeft ze ook de kracht van ‘de pen’ ontdekt. Voor haar verhalenbundel Kralen uit de Cariben grijpt ze terug naar het verleden van haar voorouders, naar de tijd van de slavernij en daarna. “Wij hebben met onze ouders op Sint Eustatius gewoond”, begint ze. Na een mijmerende stilte vervolgt ze: “Mmm. Ik ben echt hooked geworden op dat eiland. Het is zo basic. Er is daar vroeger zoveel gebeurd en toen ik in Nederland kwam, ben ik daar over gaan lezen. Over de Amerikaanse slavernij bijvoorbeeld las je heel veel, maar over de slavernij op de Antillen was veel minder bekend.” Ook haar moeder vertelde Irma het nodige over het trieste bestaan van de slaven op ‘hun’ eilanden. Toen Irma in Nouveau een column las over haar lievelingseiland Sint Eustatius, wist ze waarover zij wilde schrijven. “De columniste had ‘mijn’ eiland zo afschuwelijk afgeschilderd. Als vies en vuil en dat paste helemaal niet bij de herinneringen die ik er aan heb. Ik wilde het eiland zo graag in een ander daglicht stellen.” En dat is haar gelukt met haar verhalenbundel, dat onlangs over de post het huis van Irma in Laren bereikte. Een memorabel moment. “Mijn man riep mij en was heel geheimzinnig aan het doen. Hij  had champagne klaargezet, en tussen de brandende kaarsen lag een envelop. Met mijn boek erin. Ja… Geweldig natuurlijk. Trots. Ik had ‘m eindelijk in mijn hand.”

ir-01

Het boek telt twintig verhalen waarin Irma een beeld schetst van haar jeugd op de Antillen, maar ook de generaties die achter haar liggen komen liefdevol, met respect en een vleugje humor aan bod. De zes blauwe kralen op de cover van haar boekje staan symbool voor de zes eilanden waar de verhalen zich afspelen én voor de slavernij. In de introductie – “dat mag niemand eigenlijk overslaan wanneer ze het boek gaan lezen” – licht Irma de functie van deze bijzondere, inmiddels zeldzame blauwe kralen toe. De grove, veelal vijfhoekige donkerblauwe kralen werden in de tijd van de slavernij gebruikt als ruil- en betaalmiddel. “Het verhaal gaat zelfs dat Manhattan met deze kralen van de Indianen is gekocht. De Larense bezit drie kralen, waarvan ze er een van haar moeder heeft gekregen. Kostbaar is die niet, dierbaar des te meer.
Irma Grovell is inmiddels bezig met een tweede boek. “Een groter verhaal. Waar het over gaat? Eh… laten we zeggen dat het zich afspeelt op de Antillen, want daar blijf ik voorlopig, en door de eigenaardige hobby… van…eh iemand, krijgt de hoofdpersoon het nogal moeilijk. Meer zeg ik niet.”


Bestel dit boek