Glanzende Schoenen

cover_gs

Titel:         Glanzende Schoenen
Auteur:      Irma Grovell
Formaat:   15 x 22 cm
Pagina’s:   164
ISBN:         978-949201003-2
Jaar:          2014
Uitgeverij:  uitgeverij Rheia

Crystal zit in een relatie met Dominic, maar vliegt halsoverkop wegens familieomstandigheden naar Aruba. Alleen haar collega’s weten waar ze is. Daar raakt ze in gesprek met haar moeder, die vertelt over haar leven met Crystal’s vader. Op Aruba wordt Crystal geconfronteerd met diepgaande gebeurtenissen uit haar verleden. Dominic staat plotseling voor haar en vraagt om opheldering, die ze hem niet kan geven. Waar is ze mee bezig?


Schrijfproces van Glanzende Schoenen

Het schrijfproces van dit boek was voor mij een belevenis. Het werd niet een boek dat snel is geschreven. Dit boek had me veel moeite gekost. Niet enkel het uitbreidingsniveau van kort verhaal naar een roman vond ik moeilijk, ook de herinneringen. Het ene stukje herinnering prikkelde de volgende. Zo ook het gedrag van mensen uit mijn toenmalige omgeving. Boosheid en gelukkig ook mooie momenten uit mijn jeugd kwamen aan de oppervlakte zweven. Mijn emotie ging op en neer. Ik schreef mijn eerste rauwe verhaal.

Het aankomende boek had ik weggelegd. Even rust. Lezen, dat moest ik maar gaan doen. Ik zocht onder ander boeken uit van schrijvers aan de top en van Nobelprijs winnaars zoals Toni Morrison(1993) uit Amerika en José Saramago(1998) uit Portugal. Ik wilde weten wat deze mensen zo groot maakte. Wat ik uit al deze boeken haalde, was het menselijk leed veroorzaakt door de regering, de maatschappij, de sociale omstandigheden, onbetrouwbare individuen. De hoofdpersonen (protagonist) zaten vaak behoorlijk in het nauw door hopeloosheid en angst. Ik dacht aan mijn manuscript dat op een plank lag. Veel gesprekken heb ik ook in de loop der jaren gehad met allerlei mensen en kwam erachter dat het onderwerp waar ik over schreef overal voorkomt en weinig wordt besproken.

Om het verhaal sterker te maken moest ik de antagonist sterker neerzetten. Uitvergrote belevenissen. Mijn hoofdpersoon leed al genoeg, vond ik. Geïnspireerd en vol goede moed begon ik het boek te herschrijven. Ik schreef zo intens dat de antagonist een karikatuur was geworden. Dat was niet mijn bedoeling. Een evenwichtiger manier had ik nodig. Herschrijven dus. De antagonist diepte ik uit met karaktertrekken van een verschrikkelijke verwend persoon. Ook de nukken en rare gewoontes. Hij voldeed toen aan iemand die ik uit het boek wilde trappen. Op twee passen afstand van de hoofdpersoon en wel tien passen van de antagonist vlogen de woorden uit het toetsenbord op het papier. Klaar. Ik legde het manuscript weg.

Ik bleef schrijven aan andere verhalen, maar na anderhalf jaar volgde ik een Masterclass met mijn eerste manuscript. Tijdens het herschrijven voelde ik dat de heftige emotie die ik in het begin had toen ik aan dit verhaal begon, hanteerbaar werd. Ik kon uiteindelijk een roman met belevenissen schrijven. Met de ervaringen uit mijn jeugd die ik als last zag, kan ik goed mee leven. Er waren gelukkig een hoop goede dingen bij. Glanzende schoenen is het boek geworden.


Bestel dit boek